Bez dobrego zakończenia. Opowieści o wymieraniach w grze "Endling - Extinction is Forever"

W wystąpieniu postaram się ukazać, w jaki sposób w grze Endling - Extinction is Forever przekazana została koncepcja solastalgii. Solastalgia, czyli uczucie tęsknoty za domem, który znika, podczas gdy my pozostajemy w miejscu, łączy się z ostoją w nieco przewrotny sposób. Dom, którego nigdy nie opuściliśmy - ostoja, w której pragniemy pozostać - znika na naszych oczach, bezpowrotnie zmieniona na skutek wydarzających się w jej granicach procesów transformacji i terraformacji. W Endling obserwujemy znikanie nie tylko ostoi stanowiących siedliska gatunków roślin i zwierząt (takich jak bohaterka, którą graczka steruje w grze), lecz również odbywające się w tle równie gwałtowne zanikanie ostoi ludzkich. Równocześnie w tym procesie świat zwierzęcy i ludzki zarażają się nawzajem dosłownie i przenośnie rozumianym skażeniem. W Endling poza głównym dramatem, w którym sterowana przez graczkę bohaterka odgrywa wiodącą rolę, obserwujemy cichy dramat solastalgii rozgrywający się wokół niej i dotykający zarówno jej własnej komórki rodzinnej, jak i każdego innego gatunku zamieszkującego tę samą ostoję. Ostatecznie gra, która odmawia graczce “dobrego zakończenia”, każe jej zadać pytanie o sens walki o byt, tak własny, jak i następnych pokoleń. Grę analizuję w perspektywie prowadzenia narracji ze szczególnym zwróceniem uwagi na celowość gry, która nigdy nie ma szansy skończyć się “wygraną”. Zwracam uwagę na rolę, jaką pełni environmental storytelling w snuciu opowieści o solastalgii. Swoje przemyślenia chcę przedstawić jako przyczynek do pogłębionej analizy, częściowo w formie dziennika gry stanowiącego zapis osobistego doświadczenia z rozgrywką, a częściowo jako przedstawienia zapisu rozgrywki, który pozwoliłby na skonfrontowanie obecnej w Endling reprezentacji ostoi z przemyśleniami pozostałych uczestników warsztatów i być może otwarcie dyskusji na temat rozgrywania i interaktywnego doświadczenia ostoi niestałej.